شبگرد تنها

sajjad_aynur@yahoo.com

          من تو را خواهم بخش و از پیشت خواهم رفت

          اما فراموشت نخواهم کرد و از یادم نخواهی رفت

           چرا رفتی ؟

           چرا تنهام گذاشتی ؟

           چرا با غصه و غم جام گذاشتی ؟

          میدونم که میدونی دوست دارم

          ولی تو بازم میگی میخوام برم

          چطوری بهت بگم دوست دارم

          وقتی تو دل و روحت  جای دیگست

                تو رفتی یادتو اینجاست با من

                میان خاطرات و ذهن سردم

                بازم مثل تمام قصه ها من

                باید تنها به دنبالت بگردم

             ای به داده من رسیده 

             تو روزای خود شکستن

             ای چراغ مهربونی 

             تو روزای وحشت من

             ای تبلور حقیقت

             توی لحظه های تردید

             تو شب و از من گرفتی

             تو من و دادی به خورشید

             اگه باشی یا نباشی 

             برای من تکیه گاهی

             برای من که غریبم 

             تو رفیقی جون پناهی 

             یاور همیشه مومن تو برو  سفر سلامت 

             غم من مخور که دوریت برای من شده عادت

             ناجی عاطفه من شعرم از تو جون گرفته

             رگ خشک بودن من از تن تو خون گرفته

             اگه مدیون تو باشم

             اگه از تو باشه جونم

             قدر اون لحظه  که من و دادی نشونم

                ای گل تازه که بویی زوفا نیست تورا

                خبر از سرزنش خار جفا نیست تورا

                ما اسیر غم و اصلا غم ما نیست تورا

                جان من سنگدلی دل به تو دادن غلط است

                رفتن اولاست ز کوی تو ستادن غلط است

                تو نه انی که غم عاشق زارت باشم

                دگری جز تو مرا این همه اذار نکرد

                انچه کردی تو به من هیچ ستمکار نکرد

                بشنو بندو مکن قصد دل اذرده خویش

                ور نه بسیار بشیمان شوی از کرده خویش

                              دل من دیگه خطا نکن

                              با غریبه ها صفا نکن

                             زندگی رو باختی دل من 

                             مردم و شناختی دل من

              در خلوت دل عکس رخ یار کشیدم 

                 دیدم که چه زیباست دگر بار کشیدم

              رخسار نگاهم متجلی شده از نور

              هر گوشه قلبم به دو صد بار کشیدم

              بر کنگره عرش دلم نور جمالش

              از هر طرفی گشته بدیدار کشیدم

            برگها میروند و من حرفها دارم به لب  

            شمعها میسوزند و ان بروانه های در عجب

            چون زعمرم رفت یکسال دگر بر باد باز

            درب انبار عمل را میکنم با ترس باز      

       سوختن شمع را باور نداشتم تا زمانی که

       وجودم از عشقتو همچو شمع سوخت

                                          منم عاشق مرا غم سازگار است  تو معشوقی تو را با غم چه کار است

                  یاور همیشه مومن تو برو سفر سلامت  غم من مخور که دوریت برای من شده عادت

                          جان من سنگدلی دل به تو دادن غلط است

                          رفتن اولاس زکوی تو ستادن غلط است

 دفتری که بسته شد دیگه بازش نکونید

                          دلی که شکسته شد دیگه نازش نکونید

نمیدانم

 چرا غم ها

 نمیدانند

که من سلطان غمهایم

  بیا با من بمان . . .

  که من تنهای تنهایم

                                             . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .